Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Πού πήγαν οι θεοί;


Φέτος ανοίγουμε το ιστολόγιό μας με ένα κείμενο μαθητή της Α΄ Γυμνασίου, καλωσορίζοντας έτσι και τα πρωτάκια στο διαδικτυακό μας στέκι.Το κείμενο βασίστηκε στο απόσπασμα του μυθιστορήματος του Τζακ Λόντον:"Ο αδάμαστος", που ανθολογείται στο σχολικό βιβλίο.





του Αντώνη Γλυνού 

της Α΄Γυμνασίου 

Από πολύ μικρό σκυλάκι, με πήραν οι θεοί και με πήγανε σ'ένα χώρο που κάθισα για δυο μήνες περίπου. Γνώρισα εκεί πολλά σκυλιά, παίζαμε μπιρίμπα και λέγαμε ανέκδοτα. Μια μέρα ένας θεός με πήρε, με έκλεισε σε ένα μεταλλικό πράγμα με ρόδες. Δεν κατάλαβα τι ήταν, πάντως κινιόταν και άκουγα κάποια να μιλάει και να δίνει εντολές, σα φάντασμα, δεν την έβλεπα.
Τέλοσπάντων, με πήγε σε ένα μεγάλο σπίτι με πολλούς χώρους και εκεί είδα ένα μικρό θεό με μια μικρή θεά. Την καλόπιασα λίγο, αλλά εκείνη "ζαμάν φου κι απάνω τούρλα". Στον κόσμο της...
Εγώ έκανα ξενάγηση στον εαυτό μου. Γύρισα όλο το σπίτι, είδα πολλούς χώρους και τέλος είδα και το σπίτι μου. Ήταν στην αυλή, μεγάλο μου φάνηκε, είχε και μπολάκι για φαγητό και νερό.
Έμεινα εκεί για τρία χρόνια...
Τώρα είμαι ένα αδέσποτο που τριγυρνάει στους δρόμους για φαγητό και νερό, χωρίς σπίτι και οικογένεια.
Πού πήγαν οι θεοί;

4 σχόλια:

  1. Ζαμάν φου κι απάνω τούρλα, οι θεοί, Αντώνη μου.
    "όσο σε ξυρίζει το κρατάς και μετά το πετάς", έλεγε η παλιά διαφήμιση για κάποια ξυραφάκια μιας χρήσης. Φαίνεται πως σταμάτησε να τους ξυρίζει ο κακομαθημένος αδέσποτος, που μου 'θελε και σπίτι έτοιμο και μπολάκι. Ουστ, λοιπόν..

    Δεν ξέρω το απόσπασμα του βιβλίου που στηρίχτηκε η μικρή ιστορία του Αντώνη. Όμως, μ' άρεσε πολύ. Συγχαρητήρια στο συγγραφέα και στη δασκάλα του που του ενέπνευσε τη δημιουργικότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστούμε, Διονύση! Τα πρωτάκια μας και φέτος έχουν πολύ κέφι για ωραίες ιστορίες!

      Διαγραφή