Οι αθλητικές επιτυχίες των μαθητών του Γυμνασίου ΤΛ Κορθίου

Με το τέλος αυτής της σχολικής χρονιάς ήρθαν και οι μεγάλες επιτυχίες των μαθητών μας στον αθλητισμό. Πρώτα είχαμε την διάκριση στο άθλημα της ιστιοσανίδας (windsurf) του Λεωνίδα Τσορτανίδη, μαθητή της Α΄Γυμνασίου , ο οποίος πήρε μέρος στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα Techno  στη λίμνη Garda της Ιταλίας και πήρε τη δεύτερη θέση στην ηλικία του.


Στη συνέχεια, το σχολείο μας με μια ομάδα 8 μαθητών έλαβε μέρος στην ΙΑ΄Μαθητιάδα, που έγινε στην Πρώτη Σερρών και συμμετείχαν μαθητές από όλη την Ελλάδα και τον απόδημο ελληνισμό. Τους μαθητές συνόδευαν ο διευθυντής του σχολείου κ. Τάσος Καλαϊτζίδης και ο γυμναστής κ. Γιάννης Κοκκόλης. Οι διακρίσεις που έφεραν οι μαθητές μας από αυτή τη διοργάνωση ήταν πολλές: Στα ατομικά αθλήματα:
1. Νιτσόλας Δημήτριος: 1ος στην πυγμαχία (55 κιλά)
2. Τζαφάι Έντι: 1ος στην πυγμαχία (65 κιλά)
3. Τσορτανίδης Λεωνίδας: 2ος στην πυγμαχία (55 κιλά)
4. Φράγκου Βίκτωρας: 1ος στο TAE KWO DO (65 κιλά)
5. Μπρακάι Ρομέο: 2ος ορεινή ποδηλασία και 3ος στην πυγμαχία (55 κιλά)
ομαδικά αθλήματα
  μπάσκετ: 2η θέση,αργυρό μετάλλιο
1. Γιγίνης Γιώργος
2.Μπρακάι Ρομέο
3. Νιτσόλας Δημήτριος
4. Στεφάνου Θεμιστοκλής
5. Τζαφάι Έντι
6. Τσορτανίδης Λεωνίδας
7. Τσορτανίδης Παναγιώτης
8)Φράγκου Βίκτωρας
κολύμβηση 4χ25μ: 3η θέση χάλκινο μετάλλιο
1. Νιτσόλας Δημήτριος
2. Τζαφάι Έντι
3. Τσορτανίδης Λεωνίδας
4. Φράγκου Βίκτωρας

Τέλος, θέλουμε να ευχαριστήσουμε όσους συνέβαλαν σ' αυτές τις αθλητικές επιτυχίες, τους προπονητές

 

και τον χορηγό κ Στεφάνου για την δωρεάν μετακίνηση της ομάδας ακτοπλοϊκώς.

και να υποσχεθούμε συνέχεια της προσπάθειας και την επόμενη χρονιά.

Η "απολαυστική" ζωή των νέων

(Το θέμα που έγραψαν οι μαθητές της Γ΄Λυκείου στην τάξη, είχε ως αφορμή ένα δοκίμιο του Ν. Δήμου για τον πουριτανισμό. Τους ζητήθηκε να αναφερθούν στο νόημα που δίνουν οι σημερινοί νέοι στην απόλαυση της ζωής, πώς διαμορφώνουν αυτή την αντίληψη και τι θα είχαν να προτείνουν ώστε να έχουν τη δυνατότητα να προσεγγίσουν τις πνευματικές απολαύσεις του πολιτισμού μας. Αξίζει να πάρουμε μια ιδέα από τις απαντήσεις τους, είναι πολύ διαφωτιστικές για το στίγμα της γενιάς τους.)

Ακόμα και σήμερα, έστω και με τρόπο κεκαλυμμένο, η κοινωνία δεν έχει αποδεχθεί πλήρως την αντίληψη ότι η απόλαυση δεν αποτελεί αμαρτία, πολυτέλεια ή και αλητεία. Για την πάντα πουριτανική κοινωνία, οι νέοι που διασκεδάζουν δεν είναι τίποτε άλλο, συνήθως,  από ένα "μάτσο αλήτες" που ξημερώνονται σε μπαρ και υιοθετούν κακές συνήθειες, παρασύροντας στην κραιπάλη ακόμη και τους πιο συγκρατημένους και σοβαρούς. Όλοι αυτοί οι "αλήτες", ωστόσο, υποχρεούνται να πηγαίνουν καθημερινά στο σχολείο, έχοντας κοπιάσει από την προηγούμενη νύχτα να αποστηθίσουν ένα σωρό κακογραμμένες πληροφορίες, έπειτα να περάσουν ατελείωτες ώρες σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα και συχνά σε ένα σωρό άλλες δραστηριότητες, που σε πολλές περιπτώσεις, δεν έχουν επιλέξει οι ίδιοι και τέλος γυρίζοντας σπίτι έρχονται αντιμέτωποι με σελίδες εργασιών και ασκήσεων, τη λύση των οποίων πρέπει να φέρουν εις πέρας ως το βράδυ, για να ξεκουραστούν επιτέλους. Όταν λοιπόν η μόνη διέξοδος γι' αυτούς είναι η απόλαυση δραστηριοτήτων που αγαπούν, γιατί πρέπει να απολογηθούν γι' αυτό; Γιατί είναι κακό να χαιρόμαστε και να περνάμε καλά, καταπιέζοντας έτσι τον εαυτό μας και γεμίζοντας τύψεις και ενοχές για καθετί διασκεδαστικό;

Αν η κοινωνία επιθυμεί την προσέγγιση πιο πνευματικών απολαύσεων από τους νέους της και την εκδήλωση ενδιαφέροντος για τον πολιτισμό μας, δεν έχει παρά να πάψει να τους καταπιέζει και να καταδικάζει οποιαδήποτε εναλλακτική απόλαυση ως αμαρτία. Επίσης, καλό θα ήταν να αφαιρούσε τον καθωσπρεπισμό από όλα αυτά, κάνοντας τις απολαύσεις του πολιτισμού μας πιο προσιτές σε όλους, αλλά και ευρύτερα γνωστές, ίσως εκλαϊκεύοντάς τις λίγο περισσότερο, μιας και προς το παρόν, δείχνουν να απευθύνονται σε συγκεκριμένες ομάδες ατόμων, που δεν αποτελούν σίγουρα την πλειονότητα.
ΜΑΡΙΑ. Λ. ΣΚΟΡΔΟΥ

Οι νέοι, από την άλλη, αντιμετωπίζουν ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα σε σχέση με την απόλαυση της ζωής. Έχει παρατηρηθεί ότι σπαταλούν τον ελεύθερο χρόνο τους  στο σύνολό του σε ασχολίες που τους προσφέρουν προσωρινή ευτυχία και τους φθείρουν, όπως είναι η κατανάλωση αλκοόλ και η υπερβολική και άσκοπη χρήση του διαδικτύου. Με αυτόν τον τρόπο, οι νέοι διασκεδάζουν, όμως δεν ψυχαγωγούνται, δηλαδή δεν κάνουν τίποτα για την ανάπτυξη του πνεύματός τους. Η τάση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι οι νέοι επιζητούν την χαλάρωση και την εκτόνωση πλέον στον ελεύθερο χρόνο τους και όχι την απόκτηση καλής ποιότητας ζωής.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΘΑΚΗ


Κάποια πράγματα που μπορώ να προτείνω στους νέους ανθρώπους για να προσεγγίσουν τις πνευματικές απολαύσεις του πολιτισμού μας είναι να βγουν έξω από το σπίτι, να μην σαπίζουν μέσα, να μην διστάζουν μπροστά στις ευκαιρίες που τους δίνονται, αλλά να τις αρπάξουν πριν φύγουν και δεν ξαναϋπάρξουν. Να διώξουν κάθε έννοια και άγχος.
ΕΛΕΝΗ ΛΟΥΚΡΕΖΗ

Για να καταφέρουν οι νέοι να προσεγγίσουν τις πνευματικές απολαύσεις, θα πρέπει να αλλάξουν κατά κύριο λόγο τη νοοτροπία τους και την τακτική που ακολουθούν. Θα πρέπει δηλαδή να ψάξουν μέσα τους βαθιά με τι πραγματικά νιώθουν απόλυτα καλυμμένοι. Επίσης το σχολείο και η οικογένεια καλό θα είναι να φέρνουν τους νέους πιο κοντά με τα ήθη και τα έθιμα της κουλτούρας τους, έτσι και θα περνούν δημιουργικά το χρόνο τους και φυσικά θα συνεχίζεται η παράδοση του τόπου τους.
ΛΙΑ ΣΤΡΑΤΗ

Το σχολείο και η οικογένεια έχουν τον κύριο λόγο στην ανάπτυξη της απόλαυσης στη ζωή ενός εφήβου. Μαθαίνουν στα παιδιά να ζουν από μικρά την κάθε στιγμή της ζωής τους και να την απολαμβάνουν. Το σχολείο με τις διάφορες δραστηριότητες και ομάδες που δημιουργεί καλλιεργεί τον πνευματικό κόσμο του παιδιού και το κάνει να σκέφτεται λογικά και σε συνδυασμό με τη βοήθεια της οικογένειας του του μαθαίνει πώς να ανακαλύπτει το νόημα της ζωής με τον καλύτερο τρόπο. Σε όλα αυτά όμως παίζει μεγάλο ρόλο και το μέρος που ζει ένας νέος και οι αντιλήψεις που έχουν οι γύρω του για την καλοπέραση στη ζωή τους. Όταν σε μια οικογένεια ένας έφηβος , μεγαλώνει με συντηρητικές αντιλήψεις, δεν μπορεί να καταλάβει το νόημα της ζωής και να το αξιοποιήσει όπως πρέπει. Αντίθετα, μια οικογένεια που το παιδί το μεγαλώνει χωρίς να ακολουθεί τις συντηρητικές απόψεις, αυτό θα δείξει μεγαλύτερη αφοσίωση στη ζωή του και στο νόημά της.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΝΕΤΑ

Η οικονομική κρίση είναι ένα τεράστιο πρόβλημα που έχει οδηγήσει τους νέους σε μια άλλη αντίληψη ζωής, χωρίς στόχους και ελπίδες. Μια συνέπεια της οικονομικής κρίσης είναι η ανεργία, που έχει ένα πολύ υψηλό ποσοστό στους νέους, με αποτέλεσμα αυτοί να μην κάθονται να διαβάζουν και να το ρίχνουν έξω για καφέ και βόλτα. Έτσι μπορεί να καταλαβαίνουν την απόλαυση της ζωής, αλλά και να αυξάνεται η ανεργία.
Τέλος, για να προσεγγίσουν οι νέοι τις πνευματικές απολαύσεις του πολιτισμού μας, θα πρέπει να τους δοθούν κάποια κίνητρα από την κοινότητα, που θα τους βγάλουν από την τηλεόραση και τον υπολογιστή, όπως δημιουργία βιβλιοθήκης, χοροί και διάφορες αθλοπαιδιές.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΛΥΝΟΣ

Μια πνευματική απόλαυση που έχουν όλοι οι νέοι είναι η μουσική. Αυτό που πρέπει να κάνουν όμως είναι να αφοσιώνονται περισσότερο στη μουσική του δικού τους πολιτισμού, για παράδειγμα ένας νέος να ακούει περισσότερη ελληνική παρά αμερικάνικη μουσική ή οποιαδήποτε άλλη. Αν δεν ακούν οι Έλληνες ελληνική μουσική, μετά από μερικά χρόνια θα χαθεί, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να γίνει μια δεύτερη Αμερική. Το ίδιο ισχύει για το βιβλίο, το θέατρο και την τέχνη γενικά.
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΜΠΕΝΑ


Στο κομμάτι που αφορά τον έρωτα, τα πράγματα έχουν εξελιχθεί πολύ για τους νέους, οι οποίοι παραδίδονται στις απολαύσεις του, χωρίς να σκέφτονται τον κίνδυνο και τις συνέπειες. Πρέπει να αναφέρουμε ότι δεν μπορούμε και ούτε θέλουμε να κατακρίνουμε το κομμάτι αυτό που αφορά τον έρωτα, αλλά πρέπει να υπάρχει με μέτρο και προσοχή στη ζωή τους. Εκτός όμως από αυτό, υπάρχουν και οι πνευματικές απολαύσεις, στις οποίες πρέπει οι νέοι να συμμετέχουν, δηλαδή να πηγαίνουν στο σινεμά και στο θέατρο, σε συναυλίες , να έχουν χόμπι και να διαβάζουν βιβλία.
ΒΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΛΙΑΡΟΥ


Συμπερασματικά,  οι απολαύσεις της ζωής είτε για τους νέους είτε για τους μεγαλύτερους είναι το άλφα και το ωμέγα για την καλύτερη ποιότητα ζωής. Μέσα από τις απολαύσεις αποκτάμε νέα στοιχεία, τα οποία εμπλουτίζουν το χαρακτήρα μας, τις γνώσεις και την άποψή μας για πολλών ειδών θέματα. Είναι αρκετά καλό για την ευδαιμονία μας να ζούμε με ελευθερία και να μην καταπιέζουμε τον εαυτό μας σε ό,τι δεν μας αρέσει, αλλά η κοινωνία έμμεσα μας το επιβάλλει.
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΓΑΥΡΑ

ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ

    Στη σημερινή εποχή και λόγω της οικονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει όχι μόνο η χώρα μας, αλλά σχεδόν όλος ο πλανήτης, η έννοια της ευημερίας και η κατάκτησή της μοιάζει ολοένα πιο μακρινή σε μας. Με τον όρο ευημερία δεν εννοούμε τα πλούτη και τις πολυτέλειες που πολλοί φαντάζονται και επιθυμούν, αλλά την επάρκεια των αναγκαίων υλικών αγαθών που χρειάζεται ο καθένας μας, για να έχει μια φυσιολογική και άνετη ζωή.
    Καθημερινά βλέπουμε όλο και περισσότερους ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια, πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι, αναζητώντας ένα κομμάτι τροφής, για να περάσουν τη μέρα και να επιβιώσουν. Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι σίγουρα δεν είναι τυχαίοι αλήτες, που σκόρπισαν και την τελευταία δεκάρα τους σε κάποιο κακόφημο μπαρ, αλλά άνθρωποι που μέχρι χθες ζούσαν μαζί με τις οικογένειές τους και είχαν δουλειά, σπίτι, περιουσία, αξιοπρέπεια. Τι αντίκτυπο μπορεί να έχει λοιπόν όλη αυτή η κατάσταση στους ανθρώπους και το κοινωνικό σύνολο;
    Οι άνθρωποι που έχουν ευημερία νιώθουν πλήρεις, ολοκληρωμένοι, και μπορούν να ζήσουν μια ευτυχισμένη ζωή, χωρίς να ζηλεύουν τους άλλους ή να προσπαθούν να τους κάνουν κακό. Το ίδιο συμβαίνει και με τους λαούς. Αντίθετα, σε όσους λείπει η ευημερία, η ζωή τους μεταμορφώνει σε φθονερές και δυστυχείς υπάρξεις, που επιθυμούν οτιδήποτε κατέχουν οι άλλοι και ζουν στη μιζέρια και την απέχθεια. Όταν λοιπόν σε μια χώρα υπάρχει ευημερία, όχι μόνο ο καθένας ξεχωριστά, αλλά και όλοι μαζί ως σύνολο λειτουργούν καλύτερα, συνεργάζονται μεταξύ τους και υπάρχει αγάπη, αρμονία και αλληλεγγύη στην κοινωνία. Αντίθετα, στην περίπτωση που υπάρχει έλλειψη ευημερίας, η κοινωνία κατακλύζεται από μίσος, φθόνο και έριδες μεταξύ των ατόμων και των ομάδων.
    Τα προβλήματα που δημιουργούνται από την έλλειψη ευημερίας, ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτά. Οι άνθρωποι πεινούν και αρρωσταίνουν και τι μπορεί να προσφέρει ένας πεινασμένος και άρρωστος λαός; Επιπλέον, η έλλειψη ευημερίας οδηγεί σταδιακά και στην έλλειψη παιδείας και μόρφωσης, αφού λιγοστεύουν οι σχετικοί πόροι. Όλα αυτά λοιπόν μπορεί εμμέσως να συνδεθούν και με την πορεία της κοινωνίας σε θέματα πολιτικής και οικονομίας, αφού σε μια κοινωνία που ζει στη φτώχεια και την αμάθεια είναι δύσκολο, έως αδύνατο να αναπτυχθούν έννοιες όπως η δημοκρατία, η ελευθερία και τα δικαιώματα του ατόμου. Επίσης ένας εξαθλιωμένος λαός δεν μπορεί να προσφέρει πολλά στη χώρα του και να εργαστεί με ζήλο για την ανάπτυξη της οικονομίας της. Επομένως, τέτοιου είδους κοινωνίες κυβερνώνται συνήθως από δικτατορικά καθεστώτα και έχουν χαμηλή οικονομική ανάπτυξη.
    Στη χώρα μας, επειδή επικρατεί η κατάσταση αυτή και συνεχώς επιδεινώνεται, αντί να καταπολεμάται, υπάρχει ανάγκη για προώθηση της ευημερίας.  Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, αν υπάρχει αλληλεγγύη και μάθουμε να βοηθάμε ο ένας τον άλλον, με σκοπό να έχουμε όλοι μας ένα καλύτερο επίπεδο ζωής Επίσης, πρέπει να προωθούμε και να στηρίζουμε τη μόρφωση των νέων της χώρας και να συμβάλλουμε στην απόκτηση παιδείας, έτσι ώστε να δημιουργήσουμε συνειδητοποιημένους πολίτες, με γνώσεις που μπορούν να φανούν χρήσιμες και να δώσουν στους ίδιους τη δυνατότητα εργασίας , αλλά και με αξίες και ήθος για να πορευτούν στη ζωή τους.
     Τέλος, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η ευημερία συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στην ανθρώπινη ευτυχία και αποτελεί θεμέλιο λίθο για την ανάπτυξη μιας κοινωνίας με ανθρώπους ευτυχισμένους που έχουν μεταξύ τους αλληλεγγύη, αρμονία και συνεργασία.
Μαρία Λ. Σκόρδου
Γ΄Λυκείου

Μαθαίνουμε για το άθλημα της ιστιοσανίδας

     Η  ιστιοσανίδα [windsurf] αποτελείται από μία ειδική σανίδα και ένα πανί στερεωμένο σε ένα κατάρτι[άλπμουρο].Ο  αναβάτης  κινεί το πανί για να αλλάξει  τη κατεύθυνση της σανίδας με τη βοήθεια του ανέμου.                                                                                                                                       Η ιστιοσανίδα  είναι ένας κλάδος του ιστιοφόρου και επέκταση του surf. Μπορεί να γίνει σε άπνοια[μπουνάτσα] ακόμα και σε άγρια νερά.Για κάθε περίσταση, ο αναβάτης χρησιμοποιεί διαφορετικό εξοπλισμό.Στην άπνοια, την εκπαιδευτική σανίδα, ενώ στην άγρια θάλασσα τις σανίδες  wave.Αντίθετα,οι αθλητές  παγκόσμιας κλάσης  χρησιμοποιούν ειδικές σανίδες και για άπνοια και για  πολύ αέρα.                                                                                                                                                        Ο εξοπλισμός χωρίζεται σε πολλά μέρη.Το πανί αποτελείται από τη μάτσα και το άλμπουρο,ενώ η σανίδα από την καρίνα,το φινάκι και το σύνδεσμο.Είναι φτιαγμένα από ανθεκτικά υλικά και αντέχουν  πολύ.                                                                                                                                                Η αίσθηση του να ταξιδεύεις στη θάλασσα είναι  μαγευτική και ελκυστική.Γνωρίζεις τη θάλασσα και τους κινδύνους της καλύτερα.Αποκτάς  νέες εμπειρίες και γνώσεις  που θα σου έμεναν άγνωστες.Οι άνθρωποι που ασχολούνται με την ιστιοσανίδα  είναι χιλιάδες και όλο αυξάνονται. Ιδρυτής της  θεωρείται ο Robby Naish.                                                                                    
Οι αθλητές  παγκόσμιας κλάσης χρειάζεται να έχουν γερό σώμα  και  καθαρό μυαλό.Ακολουθούν ένα πρόγραμμα γυμναστικής  και διατροφής.Αντίθετα, κάποιος που θέλει να ακολουθήσει το άθλημα αυτό απλά για ψυχαγωγία και διασκέδαση,δεν  χρειάζεται τίποτα άλλο παρά θέληση.Επίσης υπάρχουν άνθρωποι που απλά τους αρέσει να παρακολουθούν το άθλημα για ευχαρίστηση,ιδιαίτερα το free style στο οποίο ο αθλητής εκτελεί κάποια εντυπωσιακά κόλπα, όπως άλματα στον αέρα και σβούρες με τη βοήθεια του κύματος.                                                           
Συμπερασματικά,η ιστιοσανίδα είναι ένα άθλημα δύσκολο στο στήσιμο αλλά προσφέρει θέαμα  στους θεατές,ενώ στους αθλητές υγεία και καλό σώμα.
Λεωνίδας Τσορτανίδης


ΥΓ: Ο Λεωνίδας Τσορτανίδης είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να μας συστήσει το άθλημα της ιστιοσανίδας, μια και είναι πανελλήνιος πρωταθλητής σ' αυτήν, για τρίτη συνεχή χρονιά.
Αναστασία Σκόρδου
                                    

Η ιστορία μιας γάτας

Αργήσαμε φέτος να ανοίξουμε το μπλογκ μας. Ανειλημμένες υποχρεώσεις...
Σας αποζημιώνουμε, όμως,  με την πρώτη ενδιαφέρουσα (και απολύτως αληθινή) ιστορία που έγραψε ένας μαθητής της Α΄Γυμνασίου, ο Λεωνίδας Τσορτανίδης. Καλή μας αρχή!

 Πάντοτε αντιπαθούσα τις γάτες, αλλά από τότε που μου συνέβη αυτό το περιστατικό, ήρθα σε επαφή μαζί τους.
Ένα χρόνο πριν, καθώς ανέβαινα τις σκάλες του σπιτιού μου, άκουσα νιαουρίσματα. Κοίταξα στο ρέμα και είδα ένα μικρό γατάκι. Η μητέρα του το είχε παρατήσει κι έτσι το πήρα για να το φροντίσω. Του έδινα γάλα με την σύριγγα και το είχα μέσα σε μια κούτα στο σπίτι. Τον ονόμασα Κοκοβιό!
Καθώς μεγάλωσε, η γιαγιά μου τον πήρε από την Αλαμανιά και τον πήγε στο Κόρθι. Στενοχωρήθηκα που έφυγε από το σπίτι. Η στενοχώρια μου πέρασε, όταν την άλλη μέρα τον είδα στο σχολείο. Όλα τα παιδιά τον αγάπησαν. Κάθε πρωί, όταν χτύπαγε το κουδούνι για προσευχή, στεκόταν δίπλα μας, για να κάνει κι αυτός. Την ώρα του μαθήματος, λιαζόταν στο μαρμάρινο σκαλοπάτι της τάξης μας, εκεί που χτυπούσε ο ήλιος. Στα διαλείμματα, όλα τα παιδιά τον τάιζαν από το φαγητό τους. Οι δάσκαλοι τον αποδέχτηκαν. είχε γίνει κι αυτός μαθητής!
Στο τέλος της χρονιάς, τον ξαναπήρα στο σπίτι. Οι υπόλοιπες γάτες του σπιτιού δεν του φέρθηκαν και πολύ καλά. Μια μέρα δεν τον βρήκα κι κατάλαβα ότι είχε κατεβεί στο Κόρθι. Όντως, όταν κατέβηκα, τον βρήκα στην πλατεία.
Μέχρι φέτος, ο Κοκοβιός μένει στο σχολείο, τα παιδιά τον φροντίζουν και κάθε μέρα τον συναντάω κι εγώ! 

 

Τα εκπαιδευτικά προγράμματα της σχολικής χρονιάς 2012-13: Μια καλή σοδειά

Η περασμένη Τρίτη 14 Μαΐου, στο Γυμνάσιο και τις Λυκειακές Τάξεις Κορθίου ήταν η μέρα παρουσίασης των προγραμμάτων της χρονιάς. Νομίζω ότι φέτος αυτή η παρουσίαση ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Η ποικιλία, η πληρότητα, η οργάνωση και η άρτια τεχνολογική υποστήριξη των παρουσιάσεων έδινε την εντύπωση ότι βρισκόμαστε σε άλλο χώρο, για να μην πω σε άλλη χώρα. Είχαμε, λοιπόν, την ευκαιρία να μάθουμε για τα σπήλαια από γεωλογική, ιστορική και μυθολογική άποψη. Γνωρίσαμε καλύτερα το δικό μας σπήλαιο Φόρο, που είναι στο Αλαδινού και δύο σπήλαια της Κρήτης, τα οποία επισκέφθηκαν οι μαθητές μας με τη βοήθεια του εκεί Περιβαλλοντικού Κέντρου. Από εκεί μας έφεραν κι άλλα, φωτογραφίες, εντυπώσεις από επισκέψεις σε πόλεις και μουσεία, αλλά και μια υπέροχη αφήγηση ενός παλιού αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης που συνάντησαν εκεί.
 Μια άλλη ομάδα μαθητών μας παρουσίασε τα μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς (ΟΥΝΕΣΚΟ), που βρίσκονται στη χώρα μας. Αυτή η παρουσίαση έγινε προφορικά, χωρίς τη βοήθεια χειρογράφου, όπως μπορούν να κάνουν μόνο άνθρωποι που έχουν αφομοιώσει και κατέχουν  το θέμα τους .
Η επόμενη παρουσίαση αφορούσε έναν πολιτιστικό οδηγό της περιοχής Κορθίου, μέσα στον οποίο καταγράφονταν όλα τα αξιοθέατα της πολιτιστικής μας παράδοσης, εκκλησίες, βρύσες, μύλοι, μονοπάτια, γεφύρια, περιστεριώνες κλπ. Ο ίδιος ο οδηγός, καλαίσθητος και πλήρης θα μπορούσε να αξιοποιηθεί από τους φορείς που προωθούν την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής μας.
Άλλη ομάδα μας παρουσίασε τις συνέπειες του παθητικού καπνίσματος και ομολογουμένως ήταν πολύ πειστικοί για όσους το υφίστανται, ελπίζω και για όσους το προκαλούν.
Το επόμενο πρόγραμμα αναφέροταν στην ελιά και το αμπέλι, τα δυο βασικά συστατικά του ελληνικού τοπίου. Ανέδειξε την ιδιαίτερη σημασία που είχαν και έχουν αυτά τα δύο ευλογημένα φυτά για τη χώρα μας, όχι μόνο οικονομικά και ιστορικά, αλλά και...ποιητικά. Μας έδωσε ακόμη και πρακτικές συμβουλές για παρασκευή σαπουνιών και αλοιφών.
Το επόμενο θέμα ήταν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και μαζί με διάφορες χρήσιμες πληροφορίες γι' αυτά απολαύσαμε ένα υπέροχο τραγούδι σε μοντέρνο ρυθμό, που λειτούργησε σαν μουσικός αντίλογος στην εξάρτηση από τα ηλεκτρονικά.
Η τελευταία παρουσίαση ήταν πολύ πρωτότυπη: Έδειξε τη δημιουργία και την εξέλιξη του σχολικού κήπου με πολλή μουσική και χιούμορ και στο τέλος μας κέρασαν και μια ωραία σαλάτα με μαρούλι, κρεμμυδάκια και σπανάκι παραγωγής τους.
Το κορυφαίο γεγονός της ημέρας ήταν όμως η προβολή της ταινίας με την οποία συμμετείχε το σχολείο μας στον κινηματογραφικό διαγωνισμό«Ένας πλανήτης… μια ευκαιρία», μια ταινία για τη θάλασσα που μας χωρίζει και μας ενώνει.
Μην ξεχάσω όμως και την πιο συγκινητική για μένα στιγμή. Μια απρόσμενη ανάγνωση ή μάλλον ερμηνεία ενός ποιήματος του Ανδρέα Εμπειρίκου για την Άνδρο, από το μαθητή Γιάννη Μήλα της Α΄Λυκείου.
Στο τέλος, ανακοινώθηκαν και τα βραβεία του φωτογραφικού διαγωνισμού (Α' Βραβείο Αντώνης Παπαδόπουλος, Β΄ Βραβείο Μαρία Σκόρδου, της Β΄ Λυκείου). Οι φωτογραφίες εκτέθηκαν στο χώρο της βιβλιοθήκης, όπου βρίσκονται ακόμη.
Ευχαριστούμε όλους όσους βοήθησαν να γίνουν αυτά τα ωραία και όσους γονείς μας τίμησαν με την παρουσία τους.  Ιδιαιτέρως ευχαριστούμε  την Αντιδήμαρχο Κορθίου Ειρήνη Πανταζή, την κ. Μαρούσα Σπαρτινού, υπεύθυνη των Περιβαλλοντικών Προγραμμάτων στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Κυκλάδων και τον Πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Αλαδινού, Γιάννη Πιπεργιά, που έχει την επιμέλεια του Σπηλαίου Φόρος.

Παρακαλώ όσους έχουν φωτογραφίες ή βίντεο από την παρουσίαση να μου τα στείλουν για να εμπλουτίσω αυτή την ανάρτηση.

Αναστασία Σκόρδου

Σκέψεις ενός μαθητή για την οικονομική κρίση

Η Ελλάδα, από την αρχαιότητα κιόλας, δέχεται σκληρούς πολέμους διαφόρων ειδών. Πολέμους που γίνονται με σκοπό την αποδυνάμωση της χώρας, του πολιτισμού και των ανθρώπων. Σήμερα ο πόλεμος που δέχεται είναι κατακτητικός, αλλά όχι στρατιωτικός. Είναι οικονομικός! Υποχθόνια οι αντίπαλοί της προσπαθούν να κατακτήσουν τον πλούτο που διαθέτει. Τα νησιά, ο ήλιος, το κλίμα, αλλά ακόμη και τα κοιτάσματα είναι ένας ικανοποιητικός "μεζές" για τους μεγαλοκαρχαρίες της Ευρώπης και γενικά του κόσμου. Για να το καταφέρουν αυτό, έκαναν κινήσεις κατά του λαού. Τον αποδυνάμωσαν, κόβοντας μισθούς και συντάξεις και αναγκάζοντάς τον να υπομένει τη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Αυτή η " οικονομική"  κρίση, όπως την ονομάζουν, έχει καταφέρει να δημιουργήσει άσχημα συναισθήματα και συμπεριφορές "ακραίες" , που πάντα εν καιρώ κρίσης υπάρχουν. Ο λαός έχει διχαστεί σε τέτοιο βαθμό που στρέφεται στα άκρα, είτε είναι πολιτικά είτε οτιδήποτε άλλο. Η εξαθλίωση όμως που γεννά η κρίση δεν φαίνεται σε τόσο μεγάλο βαθμό, όσο θα ήταν δυνατό, και αυτό συμβαίνει λόγω της υπερηφάνειας των ανθρώπων που βιώνουν αυτή την κατάσταση. Η πίστη τους τους έχει κρατήσει ζωντανούς σ' αυτή τη φουρτούνα.
Αν όμως συνεχιστεί αυτός ο πόλεμος, τότε θα αναγκαστεί ο λαός να παρουσιάσει το αληθινό πρόσωπο αυτής της κρίσης. Και ας πάμε στα πιο απλά, το φαγητό και το σπίτι. Ήδη υπάρχουν άνθρωποι που χάνουν τα σπίτια τους, λόγω των ανεξόφλητων δανείων. Ήδη υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν φαγητό στα συσσίτια. Ήδη υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα. Φανταστείτε να υπάρξει επιδείνωση!
Αν γίνουν χειρότερα τα πράγματα, τότε δεν θα μιλάμε για σπίτι ή για δουλειά. Δεν θα μιλάμε για εκπαίδευση ή διασκέδαση. Θα καταλήξουμε όπως στη δεκαετία του '50, που όλοι έφευγαν για ένα καλύτερο μέλλον! Η Ελλάδα θα καταλήξει μια χώρα γερόντων. Μια χώρα παραδομένη στα χέρια των υποψηφίων σωτήρων μας, λέγοντας ευχαριστώ στα ψίχουλα που θα δίνονται για την υποτιθέμενη διάσωσή της, όπως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, που ήρθαν οι Αμερικανοί με το σχέδιο Μάρσαλ.
Όμως εγώ πιστεύω πως υπάρχουν λύσεις! Χωρίς τη βοήθεια κανενός σωτήρα, κάνοντας όμως δυνατές συμμαχίες για την αποτροπή επεισοδίων με άλλες χώρες. Αρχικά, το πρώτο που έχει να κάνει ως χώρα η Ελλάδα είναι να ελαφρύνει τους πολίτες της. Να τους δει σαν φίλους κι όχι σαν μηχανές που δίνουν χρήματα. Να γίνουν χώρα και λαός μια γροθιά. Ένας δεν έχει καμιά δύναμη, οι πολλοί όμως ναι. Έπειτα πρέπει να φροντίσει τα παιδιά της. Να τα μορφώσει κατάλληλα, έτσι ώστε να τα αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όταν γίνει αυτό, τότε θα αρχίσει να κυλάει μόνος του ο τροχός. Ο ένας θα βοηθά τον άλλο και όλοι μαζί θα βοηθήσουν τη χώρα. Η αλληλεγγύη είναι το μυστικό. Ο ήλιος, η φύση, η θάλασσα, επίσης, είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, μπορεί να τα αξιοποιήσει, χωρίς να βαρύνει το περιβάλλον.
Συμπερασματικά, το μόνο σίγουρο είναι ότι για να αποφύγουμε το ενδεχόμενο της καταστροφής, χρειάζεται χρόνος, αλληλεγγύη και σεβασμός στις προσπάθειες που γίνονται για τη σωτηρία της χώρας. Και να μην ξεχνάμε ότι βρεθήκαμε ξανά σε τέτοιες δυσκολίες και τις ξεπεράσαμε, αφού όπως λέει και το τραγούδι, "η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει".
Αποστόλης Βασταρδής
Γ΄ Λυκείου